Nana's day...

Het gebeurt bij iedereen wel eens dat de blogs een bron van inspiratie zijn of dat meningen van anderen helpen, soms zelfs doorwegen, om een bepaalde beslissing te nemen. Knopen doorhakken, niet altijd even leuk. Het hangt er gewoon van af welk soort knopen het zijn hé. Diegene die wij dit weekend moesten doorhakken waren er gelukkig van het plezante soort.

Ventje en ik zaten al een tijd met de idee om een gezamelijke hobby te nemen. Liefst eentje in clubverband. Verleden week nog had ik bij MizzD in de reacties geschreven dat ik zo geniet van de verslagen van haar wandeltochten maar dat het waarschijnlijk niks voor mij zou zijn. Haar repliek (Wandelen, dat doe jij ook al wel volgens mij...stadswandelingen (inclusief fotoshoots) tellen daar ook bij mee hoor!) deden me nadenken want eigenlijk had ze wel gelijk. Toen ik een paar dagen nadien op de wandelblog van Kay ging bijlezen begon het me helemaal te dagen. Zij en haar man maken samen mooie tochten, komen nieuwe mensen tegen, brengen toffe foto's mee... Alles wat op ons verlanglijstje stond. En zodoende gaven zij de voorzet voor onze inschrijving in de plaatselijke wandelclub. Wij zullen uiteraard met de kleinste tochtjes moeten beginnen. Maar hey, oefening baart kunst en Compostella zal toch nooit ons doel worden. Onze fysiek en ons sociaal leven zullen er hoedanook beter van worden. Nu, dat hopen wij toch. Bedoeling is ook dat de verslagen van onze wandelingen die binnen de provincie vallen te volgen zullen zijn via deze link en die daarbuiten op deze blog. Twee vliegen in één klap.

Bloggen is meer dan schrijven alleen maar dat snap je pas als je er zelf middenin zit.

Lekker uit eten op vrijdagavond, een chocolade ontbijt op zaterdagmorgen (bewijsmateriaal), even over de markt lopen, een lange wandeling door mistig Antwerpen en onverwachte pareltjes tegenkomen, gezochte tweedehandsboeken ook werkelijk vinden, mensen kijken en terwijl genieten van een smaakvolle espresso, de kleine honger stillen met een verse pizza, ontbijt met verse pistolekes en champagne op zondagmorgen, knopen doorhakken, kranten lezen, prullen in en om het huis,... Kortom, een meer dan geslaagd weekend.

Eentje van mezelf deze keer:

Kijk niet om tenzij het met een glimlach is.

(Nana)

Dada di ada euje daja dado da aja deti tut. Wij verstaan elkaar, Jolien en ik. Ja, we babbelen wat af tijdens een oppasdag. Jong geleerd..., hé.  Volgens haar is er sinds kort ook een nieuwe definitie van oma: materiaal waarvan alle onderdelen uitstekend kunnen dienen om zich aan op te trekken.

"Iedereen is van plan iets te doen, en iedereen doet iets, maar niemand doet wat hij van plan is." (George Moore)

Alleen al met het oog op de vakantieplanning waarmee ik deze week gestart ben is dat gezegde juist... Vier à vijf weken, verspreid over het jaar, willen we vullen met moois uit Frankrijk. Absoluut onze favoriete bestemming. En omdat die eerste week al akelig dicht in de buurt komt ben ik volop in aktie geschoten. Ik plan. Zie iets anders/beters. Plan weer. Zie weer wat anders/beters en plan weer. Stick to the plan, makkelijker gezegd dan gedaan. Provence, Languedoc, Dordogne, Rhône vallei, Normandië, Elzas, Gard, Camargue, Côte d'Azur... Zeg nu zelf, hoe kan je uit al die prachtige streken in Frankrijk nu op één twee drie een keuze maken!!